Bugün yine aynı cümle zihnime çakıldı kaldı: Bu milletin vatan sevgisi sağa sola bayrak asmaktan ibaret mi? Sert bir cümle, kabul. Ama biraz da aynaya bakma cesareti gerektiren bir soru bu.
Yanlış anlaşılmasın… Bayrak kutsaldır. Dalgalandığı yerde bir hikâye vardır, bir bedel vardır. Ama mesele şu: Bayrağı asmakla bitiyor mu bu iş? Asıl mesele, o bayrağın gölgesinde nasıl yaşadığın.
Bakıyorum… Herkesin dilinde aynı sözler: “Vatanım, milletim…” Peki ya sokaklar? Çöplerle dolu. Peki ya ormanlar? Hafta sonu mangal keyfinin ardından çöplüğe dönmüş. Peki ya şehirler? Plansız, ruhsuz, nefessiz.
Kimse çıkıp da “Ben bu ülkeyi güzelleştireceğim” demiyor. Demek kolay da yapmak zor tabii. Yere çöp atmamak mesela… Bedava ama en zor eylem. Çünkü alışkanlıkları değiştirmek, slogan atmaktan daha zahmetli.
En çok da şu çelişki yoruyor insanı: “Ben bu vatanın yeşiline, taşına, toprağına ölürüm” diyen adam, ertesi gün o yeşili yakıyor, o toprağı kirletiyor. Ölmekten bahsetmek kolay… Yaşatmak zor. O yüzden kimse yaşatmaktan söz etmiyor.
Vatan sevgisi, romantik cümlelerle ölçülmez. Vatan sevgisi, sabah evinden çıkarken yolda yere attığın çöple ölçülür. Arabanın camından dışarı attığın izmaritle ölçülür. Bir ağacı keserken mi, yoksa bir fidan dikerken mi durduğunla ölçülür.
Bu iş biraz dürüstlük işi. Kendimize karşı dürüst olalım: Biz bu ülkeyi seviyoruz ama alışkanlıklarımızı daha çok seviyoruz. Rahatımızı daha çok seviyoruz. Sorumluluk almaktan kaçmayı daha çok seviyoruz.
Ama şunu net söyleyeyim: Bu ülke nutuklarla değil, küçük ama gerçek davranışlarla düzelecek. Büyük laflar edenler değil, küçük işleri düzgün yapanlar bu ülkeyi ayağa kaldıracak.
Belki de artık şunu demenin zamanı gelmiştir:
Vatanını seviyorsan, önce yere attığın çöpü yerden kaldır.
Gerisi zaten kendiliğinden gelir.