Bir sabah doğmadı yalnızca güneş,
bir millet doğruldu karanlığın içinden.
Toprağın altında hâlâ duyulur
o gün cepheye yürüyenlerin kalbi;
bir avuç insanın değil,
bir halkın “yaşamak” diye haykırışıdır
30 Ağustos.
Şimdi aynı toprakta
başka bir savaşın sessizliği var.
Cumhuriyetin ışığını kısmak isteyenler,
tarihi kendi gölgelerine göre yazanlar,
bir çocuğun özgürce düş kurmasını bile
fazla görenler var.
Ama bilsinler:
Bu ülkenin hafızası susmaz,
külün altında ateşini saklayan
bir halk vardır.
Biz,
sana yalnız zafer diye bakmıyoruz 30 Ağustos;
boyun eğmemeyi öğreten
büyük bir söz gibi bakıyoruz.
Çünkü Cumhuriyet,
duvarlara asılmış bir hatıra değil,
ekmeğini paylaşan işçinin,
kitabını açan çocuğun,
başını eğmeyen insanın
her gün yeniden kurduğu
bir yarındır.
Ve ey güzel memleket,
üstüne ne kadar kar yağarsa yağsın
unutma:
Bir zamanlar yoktan var olmadık,
umuttan, inattan, alın terinden doğduk.
Bugün sana dokunan her karanlığa karşı
yarınımızın sesini yükselteceğiz.
Çünkü 30 Ağustos yalnız dün değildir;
özgürlüğe inananların
bitmeyen yürüyüşüdür.