Beraber Ve Solo Hüzünler
Birçok şiir hayattan kesitler sunar bize. Tıpkı resmin, tiyatronun, romanın, müziğin… yaptığı gibi.
Eser, yaşanmış ya da yaşanması muhtemel hayatlardan geçerek bize dokunur, ayna tutar, bizi bize gösterir, anlatır.
Bir insan yaşamanın bütün olasılıklarını tecrübe edemez. Sınırlı bir ömrü ve çoğu kez, yaşadığı zamana ayarlı bir aklı, anlayışı vardır.
Her insan hayatı gerçekte tek başına yaşasa da insanlık denen daha büyük bir hikâyenin, tarihin bir parçasıdır.
‘Birimiz hepimiziz’dir aslında.
Birimizin hikâyesi diğerininkine eklemlenir, birimizin sonu diğerinin başlangıcına ulanır.
…
Bugün yıllar önce yazdığım bir şiirle, Kar Vakti ile bakalım istiyorum dünyaya.
Baktığımız yerde bizden, hepimizden izler, eserler var.
Yaptıklarımız – yapmadıklarımızla, söylediklerimiz – sustuklarımızla bizim ürettiğimiz hayat.
Ve onun hâllerinden bir kesit…
…
Kar Vakti, ölümün beyaz sessizliğinin yankısını, sevilenden yoksun kalmanın kederli şarkısını resmediyor. Birbirine omuz veren, gönül ve ideal birliği içinde kalplerinin ritmini birbirine ayarlamış iki âşık. Hem hayatın katı gerçeklerinin farkında, hem daha güzel bir dünyanın mümkün olduğuna inanan iki gönüldaş.
Ne var ki güzel şeyler ömürsüzdür.
Bir sabah, seccadesinin üzerinde son nefesini teslim eden kadın, erkeği gülüşünün hala çınladığı boş odalar, bakışının sindiği puslu aynalarla baş başa bırakır. Adam, o kısacık süren masal çağının ardından yeni bir dünyanın eşiğinde bocalamaktadır.
“Kar Vakti” yokluk içinde başka bir varlık arayan bir yaralının hikayesi…
KAR VAKTİ
Evin her yerinden geçen bir rüzgâr
O senin gülüşün, boş odalarda.
Bir şarkı tayfında ne çok sesin var
Ne çok sarsılışım, hatıralarda.
İşte bu masada yemek yemiştik,
Sen ve ben… İkimiz.. Ayna ve hayal.
Hüzzam şarkıları söylememiştik,
Mutlu bitsin diye yaşanan masal.
Kaçsak da bulurdu çok zaman efkâr
Ne çok sebep vardı.. ne çok Filistin
Annesiz çocuklar nerede ağlar?
Sormuştum, hiç bir şey söylememiştin.
Bir resim kalmadı, bir cisim senden,
Ne bir saç tokası, ne başörtüsü.
Üstünde uçtuğun ipek seccaden
Senin varlığının son görüntüsü.
Issız saçlarında suskun ırmaklar
Ve yağmur öncesi son tebessümün.
Ellerin.. duaya dönük parmaklar
Ve sonsuz ağrısı bu genç ölümün…
Evin her yerinden geçen bir keder
O senin bakışın, boş aynalarda.
Bir hüznün toplamı kaç hayat eder
Ne çok yaşayışın hatıralarda…
Üstad hüzün,neş’e,keder,sevinç,umut,hüsran ve daha nice duyguları tattıran güzel bir şiir.teşekkürler
Bazı şiirler okunmaz, insanın yüreğinde yaşanır. “Kar Vakti” de onlardan biri… Hele “Bir hüznün toplamı kaç hayat eder” dizesi, başlı başına bir ömürlük acıyı anlatıyor. Yokluğun böylesine derin ve zarif anlatıldığı bu güzel eseriniz için yüreğinize sağlık.