Epstein belgeleri, mide bulandıran, inanmak istemediğimiz bir başka gerçek. Dünya, son yıllarda ardı ardına ortaya çıkan belgeler, tanıklıklar ve uluslararası soruşturmalarla derin bir vicdan muhasebesine zorlanıyor. Kamuoyuna yansıyan bazı dosyalar, insanlığın en kırılgan alanlarını hedef alan ağır iddiaları yeniden gündeme taşıdı. Özellikle çocukların ve savunmasız bireylerin istismar edildiğine dair iddialar, yalnızca bireysel suç tartışmalarını değil, küresel ölçekte bir ahlaki çözülmeyi de gözler önüne seriyor.
Kamuoyunda “Epstein belgeleri” olarak anılan ve halen hukuki süreçleri tartışılan dosyalar, sonuçlarından bağımsız olarak önemli bir gerçeğe işaret ediyor: Para ve güç, denetimsiz kaldığında insan onurunu hiçe sayabilen bir araç hâline gelebiliyor. Burada mesele yalnızca tek bir kişi ya da dava değildir. Asıl mesele, küresel sistem içinde bazı çevrelerin kendilerini hukukun, vicdanın ve ahlaki sınırların üzerinde görme eğilimidir.
Denetimsiz güç, beraberinde çürümeyi getirir. Kapitalizmin insanı merkeze almayan, etik değerlerden kopmuş biçimi, insan bedenini, emeğini ve hatta çocukların geleceğini bir meta gibi görebilecek kadar tehlikeli bir noktaya sürükleyebilir. Bu noktada suç yalnızca işlenmez; kimi zaman örtülür, normalleştirilir ve görünmez kılınır. En büyük tehlike de tam olarak budur. Uluslararası alanda zaman zaman gündeme gelen bir diğer tartışma ise, geçmişte adı çeşitli iddialarla anılmış bazı kişilerin, farklı ülkelerde rahatça hareket edebilmesi ve kamusal alanlarda görünür roller üstlenebilmesidir.
Burada altı çizilmesi gereken temel ilke açıktır: Masumiyet karinesi hukukun vazgeçilmezidir. Ancak bu ilke, etik duyarlılığın ve kamusal sorumluluğun tamamen askıya alınması anlamına gelmez. Toplumların ve devletlerin, özellikle çocukların korunması söz konusu olduğunda, son derece dikkatli ve şeffaf davranma yükümlülüğü vardır. Türkiye gibi aile yapısına, toplumsal değerlere ve çocukların korunmasına büyük önem veren bir ülkede, bu tür tartışmaların güçlü bir hassasiyetle karşılanması son derece doğaldır. Anneler, babalar, eğitimciler ve toplumun her kesimi için çocukların güvenliği tartışmasız bir kırmızı çizgidir. Bu mesele ne ideolojik bir başlığa indirgenebilir ne de günlük siyasetin parçası hâline getirilebilir. Bu, doğrudan insanlık onurunu ilgilendiren evrensel bir meseledir.
Dünyanın neresinde yaşanırsa yaşansın çocuk istismarına dair en küçük bir iddia bile ciddiyetle ele alınmalı, bağımsız yargı mekanizmaları işletilmeli ve şeffaflık sağlanmalıdır. Güçlü olanın değil, haklı olanın korunması gerektiği unutulmamalıdır. Sessizlik çoğu zaman tarafsızlık değildir; bazen vicdani bir yaraya dönüşür.
Bugün insanlık olarak bir yol ayrımındayız. Ya paranın ve gücün ker şeyi satın alabileceği yanılgısına teslim olacağız, ya da ortak ahlaki değerler etrafında yeni bir duruş inşa edeceğiz. Bu duruş çocukları, kadınları ve savunmasız bireyleri merkeze alan, hukuku ve insan onurunu esas alan bir duruş olmak zorundadır.
Unutulmamalıdır ki bir toplumun gerçek gücü, ekonomik göstergelerle değil; en zayıf bireyini ne kadar koruyabildiğiyle ölçülür. İnsanlığı ayakta tutan şey, adaletin dilini terk etmeden konuşabilmek ve vicdanı canlı tutabilmektir. Bugün tartışılanlar bir dosya ya da bir isim meselesinden çok daha fazlasıdır. Bu, insanlığın kendi aynasına bakma meselesidir.
Ve o aynada gördüğümüz manzara bizi rahatsız ediyorsa, sorumluluk da kaçınılmaz olarak hepimize aittir.
Mükemmel bir konuyu ele almışsınız. Kaleminize yüreğinize
Sağlık.