Hayatta bazen öyle sorunlarla karşılaşırız ki, tek başımıza çözmekte zorlanırız. İçimizde büyüyen kaygılar, üzüntüler ve duygusal yükler yaşamımızı ağırlaştırabilir. Böyle zamanlarda bir psikologdan destek almak, insanın kendini daha iyi tanımasına ve sorunlarına sağlıklı çözümler bulmasına yardımcı olur. Ben de hayatımda, aşmakta zorlandığım bazı dönemlerde, psikologlardan destek alan biriyim. Doğru yönlendirmeler ve profesyonel destek sayesinde kişi, hem ruhsal olarak güçlenir hem de hayata daha umutlu bakmayı öğrenir.
Dünyada ve ülkemizde, toplumsal şiddet ve saldırganlık olaylarının hayli çok yaşandığı bir dönemden geçiyoruz. Bu olaylar çoğu zaman yalnızca “öfke problemi” olarak değerlendiriliyor. Oysa saldırgan davranışların altında yalnızca anlık kızgınlık değil; öğrenilmiş davranışlar, duygusal zorlanmalar, sevgisizlik, baskı, travmalar ve biyolojik etkenler de yer alabilir. İnsan sadece öfkeden değil; bazen anlaşılmamaktan, değersizlik hissinden ve içindeki çaresizlikten de saldırganlaşır.
Çocukluk döneminde şiddet gören, sürekli baskıyla büyüyen veya sevgiden uzak kalan bireyler, zamanla duygularını sağlıklı şekilde ifade etmeyi öğrenemezler. Sorun çözmek yerine bağırmayı, kırmayı ya da zarar vermeyi normal görebilirler. Çünkü insan, çoğu davranışı yaşayarak ve görerek öğrenir. Evde, okulda ve çevrede şiddetin normalleşmesi, toplumun geleceğini de sessizce yaralar.
Psikolojik nedenlerin yanında biyolojik etkenler de saldırganlık üzerinde etkili olabilir. Beyindeki bazı kimyasal dengesizlikler, stres hormonlarının yoğunluğu, uyku bozuklukları ve bağımlılıklar kişinin kontrol mekanizmasını zayıflatabilir. Ancak hiçbir biyolojik neden, şiddeti haklı göstermez. Asıl önemli olan, bireyin duygu düzenleme becerilerini kazanabilmesidir.
Bugün toplum olarak en çok ihtiyaç duyduğumuz şey; daha fazla anlayış, daha fazla iletişim ve ruh sağlığına verilen değerdir. İnsanların yalnızca beden sağlığı değil, ruhsal yükleri de görülmelidir. Çünkü bastırılmış acılar bazen öfkeye, öfke ise geri dönüşü olmayan yaralara dönüşebiliyor.
Şiddetin olmadığı bir toplum için çocuklara sevgiyi, gençlere sabrı, büyüklere ise empatiyi yeniden hatırlatmak zorundayız. Çünkü iyileşen her insan, topluma umut olan bir ışık yakacaktır.