Şair Tao Yuanming’in ünlü “Şeftali Çiçeği Baharı” (Tao Hua Yuan) eserinde, bir balıkçının akıntıya karşı giderken bulduğu pembe çiçekli şeftali bahçesi, dış dünyadaki savaşlardan ve kötülüklerden uzak, insanlığın doğayla uyum içinde yaşadığı gizli bir cenneti (ütopya) temsil eder.
Çin edebiyatında “Şeftali Çiçeği Baharı” ifadesi, dış dünyadan yalıtılmış huzurlu bir ütopyayı ve Doğu’nun “Shangri-La”sını simgeler. Bu kavram, Doğu Jin Hanedanlığı’nın büyük şairi Tao Yuanming’in kaleme aldığı ünlü bir hikayeye dayanır. Anlatıya göre Hunan eyaletinin Wuling şehrinden bir balıkçı, nehirde kürek çekerken tesadüfen göz alıcı çiçeklerle bezeli, muazzam bir şeftali bahçesine rastlar. Bu büyüleyici manzaradan etkilenen balıkçı, gizemli dünyayı keşfetmek için nehirde ilerlemeye devam eder.
Balıkçı nehirde ilerlerken, yamacında küçük bir mağara girişi olan bir dağla karşılaşır. Merakına yenik düşerek teknesinden iner ve mağaranın içine doğru yürür. Dar geçidin sonunda, karşısına göz alıcı ve alabildiğine düz bir vadi çıkar. Yürümeye devam ettikçe dut ve bambu ağaçları arasında kurulmuş düzenli sıra evler, düzenli, verimli tarlalar ve coşkuyla yetişen ürünler görür. Tarlaların arasından her yöne uzanan yollarda, insanlar huzur içinde işleriyle meşguldür.
Balıkçının Keşfettiği Gizemli Dünya
Yabancı birini karşılarında gören köylüler büyük bir şaşkınlık yaşarlar. Balıkçıya, atalarının asırlar önce Qin Hanedanlığı dönemindeki savaş ve zulümlerden kaçarak bu gizli cennete sığındıklarını anlatırlar. Balıkçı onlara dış dünyada yıkılan ve kurulan yeni hanedanlardan bahsedince, zamanın nasıl geçtiğinden habersiz olan köylüler hayretler içinde kalır. Gördüğü eşsiz misafirperverlik karşısında balıkçının büyülenip orada kalası gelse de birkaç günün ardından evine dönmeye karar verir.
Balıkçı evine döndükten sonra başından geçen bu olağanüstü macerayı yerel bir yetkiliye anlatır. Durumu merak eden yetkili, bölgeyi araştırmak üzere bir grup adam görevlendirir. Balıkçı gruba rehberlik ederek daha önce geçtiği yolları aynen takip etmeye çalışır. Ancak gizemli şeftali bahçesini bulamadıkları gibi, yollarını da tamamen kaybederler. O günden sonra o şeftali bahçesini bir daha hiç kimse göremez.
Materyalist bir bakış açısı bu anlatıyı yazarın saf kurgusu olarak değerlendirebilir. Ancak evrenin, insanın kavrayışının ötesinde, farklı boyutlar ve zaman dilimleriyle örülü olduğu unutulmamalıdır. Balıkçının yaşadığı şey, zamansal ve mekânsal bir kırılma sayesinde başka bir boyuta geçmesidir. Dolayısıyla tanıklık ettiği o dünya aslında gerçektir. Günümüzde bu köklü sembol, modern insanın modern dünyada aradığı o el değmemiş, huzurlu sığınakları ve ütopyaları ifade etmeye devam etmektedir.
Kaynak: Hong Yi, “Peach Grove over Yonder”, pureinsight