Bir ülkede insan sağlığını korumak için yasaklanan tarım ilacı, başka bir ülkede üreticinin eline ve tüketicinin sofrasına nasıl ulaşıyor? Avrupa’nın kendi topraklarında kullanmadığı bazı tehlikeli pestisitleri başka ülkelere ihraç etmesi, Türkiye’nin tarım politikalarını ve gıda güvenliğini yeniden sorgulatıyor.
Bir elma düşünün… Dalından koparılmış, kıpkırmızı. Bir domates, bir üzüm salkımı… Soframızın bereketi, çocuklarımızın sağlıklı beslenme umudu. Peki, bu güzelim meyve ve sebzelerin üzerinde gözle göremediğimiz, sağlığımızı tehdit edebilecek kimyasal kalıntılar varsa?
İşte o zaman soframızdaki bereket, sağlığımız için endişeye dönüşür.
Dünyada giderek büyüyen sorunlardan biri, tarımda kullanılan pestisitlerdir. Daha düşündürücü olan ise Avrupa’da insan sağlığı ve çevre açısından sakıncalı görülerek yasaklanan veya kullanımı kısıtlanan bazı tarım ilaçlarının başka ülkelere ihraç edilebilmesidir.
Bir ülkede kendi insanını korumak için kullanılmayan bir kimyasal, başka bir ülkenin insanının sağlığı için neden kabul edilebilir olsun?
İnsan sağlığı ülkeden ülkeye değişir mi?
Türkiye, verimli toprakları ve üretim gücüyle önemli bir tarım ülkesidir. Çiftçimiz alın teriyle üretir, ürününü pazara ve ihracata hazırlar. Ancak zaman zaman pestisit kalıntısı nedeniyle Avrupa sınırlarından geri çevrilen meyve ve sebzelerimiz oluyor.
Burada sorulması gereken önemli sorular var: Üreticiye doğru ilaç kullanımı konusunda yeterli eğitim veriliyor mu? Denetimler tarlada mı yapılıyor, yoksa ürün sınır kapısından döndükten sonra mı harekete geçiliyor? İhracattan dönen ürünlerin akıbeti kamuoyuna açıklanıyor mu?
İhracattan dönen her ürünün iç piyasaya sunulduğunu söyleyemeyiz. Ancak bu ürünlerin nasıl değerlendirildiği şeffaf biçimde açıklanmalı, tüketicinin güveni korunmalıdır.
Çiftçiyi suçlamak çözüm değildir.
Üretici, artan maliyetler, hastalıklar, zararlılar ve pazarlama sorunlarıyla mücadele ediyor. Ona güvenli ilaç, doğru teknik bilgi ve yeterli destek sağlamak devletin sorumluluğudur. Çünkü sağlıklı üretim, yalnızca çiftçinin değil, bütün toplumun meselesidir.
Pestisitlerin bazı türlerinin kanserojen veya kanser şüphesi taşıyan maddeler arasında sınıflandırıldığı bilimsel bir gerçektir. Ancak kanser vakalarını tek başına tarım ilaçlarına bağlamak doğru değildir. Önemli olan, insan sağlığını tehdit edebilecek kimyasallara karşı bilimsel veriler ışığında önlem almaktır.
Tarım ilaçlarının ithalatı, ruhsatlandırılması ve kullanımı sıkı denetlenmelidir. Yasaklanan etken maddeler konusunda kamuoyu bilgilendirilmeli, kalıntı analizleri düzenli yapılmalı ve sonuçlar açıklanmalıdır.
Unutmayalım, bir ülkenin tarımsal gücü yalnızca ne kadar ürettiğiyle değil insanına ne kadar güvenli gıda sunduğuyla ölçülür.
Biz toprağı, üretimi ve çiftçinin emeğini korumak zorundayız. Çünkü mesele yalnızca bir elmanın üzerindeki kimyasal kalıntı değil çocuklarımızın sağlığı, soframızdaki güven ve geleceğimizdir.
Bir ülkede yasaklanan zehir, başka bir ülkenin sofrasına taşınmamalıdır.
Sağlıklı gıda bir ayrıcalık değil, herkesin hakkıdır.
Üretmezsek tükeniriz. Ama sağlıklı üretmezsek geleceğimizi de tüketiriz.