Trafik dediğimiz kaotik akışın içinde, hepimiz bir yere yetişme telaşıyla direksiyon başındayız. Ancak o gürültülü ve hızlı akışın arasında, dünyayı bizden çok daha farklı algılayan, bir o kadar da nazik ve dikkatli olmamızı bekleyen birileri var: Görme engelli yayalar.
Üzerinde üç sarı bant bulunan o beyaz bastonu fark ettiğiniz an, aslında bir uyarıdan ziyade bir davet alırsınız. Bu, “benim dünyamda ışık yok, ancak güvenliğinizi ve varlığınızı hissediyorum” diyen bir sestir. Bir sürücü olarak o an ayağınızın gaz pedalından fren pedalına gitmesi gereken süre, sadece bir refleks değil, insanlık sınavıdır.
Korna çalarak, selektör yaparak veya hızla geçerek onları ürkütmek, sadece bir trafik kuralı ihlali değil, aynı zamanda empati yoksunluğudur. O an yapılması gereken tek ve en asil hareket, aracı güvenli bir şekilde durdurmak ve gerekirse, o beyaz bastonun yolunu aydınlatacak nezaketi göstermektir.
Unutmayın, direksiyon başındaki asıl ustalık sadece aracı sürmek değil o aracı kullananın insan olduğunu unutmadan, en zayıf halkayı koruyarak yolu paylaşabilmektir. Bir gün hepimizin sadece bir “karanlık” mesafede olabileceğini hatırlayarak, o beyaz bastona karşı her zaman en büyük saygıyı gösterelim.