Geçmişin Gölgesinde Bugünün Sınavları: İlahi Adalet Şaşar mı?

Evrenin terazisi şaşar mı? Edgar Cayce kayıtlarında antik roma izleri. (Görsel: ArtTower, Pixabay)
Evrenin terazisi şaşar mı? Edgar Cayce kayıtlarında antik roma izleri. (Görsel: ArtTower, Pixabay)

Hayatın akışı içinde zaman zaman hepimiz aynı yakıcı soruyla yüzleşiriz: “Neden ben?“. Çevremizdeki insanlar sağlıkla ve neşeyle yaşamlarına devam ederken, bazılarımızın doğuştan gelen engellerle ya da tedavisi zor hastalıklarla mücadele etmek zorunda kalması, ilk bakışta büyük bir adaletsizlik gibi görünür. İnsanoğlu bu çaresizlik anlarında sıklıkla gökyüzüne bakıp başına gelen bu talihsizliğin sebebini sorgular.

Oysa kadim öğretiler ve ezoterik araştırmalar, bugün yaşadığımız hiçbir şeyin nedensiz olmadığını; görünenin ardında çok daha derin bir sebep-sonuç yasasının işlediğini söyler.

Ruhsal öğretilere göre insanlar tek bir yaşamla sınırlı değildir, aksine ruhun olgunlaşma yolculuğunda pek çok farklı hayat deneyimlenir. Bu inanışa göre “karma” olarak adlandırılan manevi yasa, önceki yaşamlarda atılan her adımın, söylenen her sözün ve yapılan her eylemin bir sonraki yaşamda karşılık bulacağını ifade eder. Batı’da da bu konuyu derinlemesine inceleyen araştırmacılar, bazı açıklanamayan kronik hastalıkların ve bedensel engellerin kökeninin geçmiş yaşamlardaki ağır eylemlere dayandığını öne sürmüştür.

Bu alanda en dikkat çekici kayıtlar, 20. yüzyılın ünlü Amerikalı medyum ve şifacısı Edgar Cayce’nin (1877-1945) çalışmalarına dayanır. Gina Cerminara, Many Mansions “The Edgar Cayce Story on Reincarnation” adlı kitabında, Cayce’nin trans haline geçerek kilometrelerce uzaktaki hastaların geçmiş yaşamlarına dair yaptığı “okumaları” ayrıntılarıyla aktarır. Cayce’nin incelediği pek çok vakanın izi, tarihin en karanlık zulüm dönemlerinden biri olan Antik Roma İmparatorluğu’na, özellikle de İmparator Nero döneminde Hristiyanlara yönelik gerçekleştirilen şiddet olaylarına kadar uzanmaktadır.

Bu vakalardan ilki, 36 yaşında geçirdiği çocuk felci nedeniyle tekerlekli sandalyeye mahkûm olan 45 yaşındaki bir kadına aitti. Tüm tıbbi tedavilerden sonuç alamayan kadın, çareyi Cayce’ye başvurmakta buldu. Yapılan okumalar, kadının MS 37-68 yılları arasında Roma saray çevresinde yaşadığını ortaya koydu. Kolezyum’da parçalanan ve işkence gören Hristiyanlara merhamet göstermek bir yana, onların acılarıyla soğukkanlılıkla alay etmişti. Geçmişteki o kalpsiz alayların manevi bedeli, bu yaşamında hareket özgürlüğünü kaybetmesi olmuştu.

Benzer bir tablo, genç yaşta tüberküloz pençesine düşen bir başka kadın hastada da görüldü. Cayce’nin kayıtlarına göre bu genç kadın, Nero döneminin aristokrat ailelerinden birine mensuptu. Kolezyum’daki kanlı gösterileri büyük bir hazla izliyor, hatta genç bir Hristiyan kızın bir aslan tarafından parçalanışına kahkahalarla gülüyordu. Başkasının dinmeyen acısından duyulan o zalimce keyif, yüzyıllar sonra nefesini kesen ağır bir hastalık olarak kendisine geri dönmüştü.

Bir diğer dikkat çekici vaka ise 17 yaşında geçirdiği çocuk felci sonucu hayatına topallayarak devam etmek zorunda kalan bir film yapımcısıydı. Geçmiş yaşamında Roma ordusunda bir asker olan bu kişi, savunmasız Hristiyanlara zulmetmekle görevlendirilmişti. Ancak onu bu yaşamda sınava tabi tutan şey yalnızca emirlere uyması değildi, inançlarından vazgeçmeyen insanları küçümsemesi ve onlarla alay etmesiydi. Yaşadığı fiziksel engel, ruhunun bu kibrinden uyanması için bir vesileydi.

Son örnek ise 16 yaşında geçirdiği trafik kazası sonucu omurgası zedelenen ve belden aşağısı tamamen felç olan genç bir adamdı. 23 yaşına geldiğinde annesinin talebiyle yapılan okumalarda, onun da Antik Roma’da Hristiyanlara yönelik ilk zulüm dalgalarında görev alan kibirli bir asker olduğu anlaşıldı. Yalnızca emirleri uygulamakla kalmamış, bizzat işkencelere katılarak insanların acı çekmesinden zevk almıştı. Genç yaşta başlayan ağır felç süreci, geçmişteki bu doğrudan zalimliğin kaçınılmaz bir yansımasıydı.

Tüm bu yaşanmışlıklar ve kayıtlar, görünen fiziksel rahatsızlıkların ardında evrensel bir adalet mekanizmasının işlediğine işaret ediyor. Kadim bir Çin atasözünün dediği gibi: “İyilik iyilikle, kötülük kötülükle karşılık bulur.” İlk iki örnekte olduğu gibi, zulme doğrudan katılmasa bile mazlumun yanında durmayan ve acıya kayıtsız kalarak alay edenler dahi bu manevi sorumluluktan kaçamıyor. Zulmün bizzat faili olanlar ise çok daha ağır ve erken gelen sınavlarla yüzleşiyor.
Sonuç olarak hayat bize zaman zaman acımasız ve adaletsiz görünse de evrenin terazisi şaşmıyor. Bugün sergilediğimiz merhamet, vicdan ve adalet duygusu yalnızca başkalarının hayatını değil, kendi geleceğimizi ve ruhsal kaderimizi de şekillendiriyor. Bu nedenle başkasının acısına seyirci kalmamak ve her koşulda iyilikten yana tavır almak, insan olmanın en temel sorumluluğu olarak karşımızda duruyor.

Kaynak:

Reincarnation: Some People Being Punished In This Lifetime For Their Persecution Against Christians In Ancient Rome, Zi Jun, pureinsight.org, zhengjian.org.

Cerminara, Gina; Many Mansions: The Edgar Cayce Story on Reincarnation; Signet, 1990.

Yanıt Ver

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.