Selam Olsun
Ben onu çok sevdim, o bunu hiçbir zaman bilmedi.
…
O zamanlar sevgi sözle belirtilebilen bir şey değildi, olsa olsa davranışla sezdirilirdi. Sevgi sözcükleri şimdiki gibi çok çiğnenmiş bir sakız, ruhunu kaybetmiş ucuz reklam sloganları değildi.
Mesela babamın beni sevdiğini bilirdim, ama ölünceye kadar hiçbir cümlede bunun sözü geçmedi. Bazen gülen gözlerinden anlardım. Bilirdim, söylenmezdi.
…
On İki Eylül Darbesi’nin üzerinden fazla zaman geçmemişti. Sokaklarda asker botları, uygun adım rap rap sesleri, televizyonda “Türkiyem, Türkiyem Cennetim / Benim eşsiz milletim” şarkısı bangır bangır… İşkenceler, gözaltılar, faili meçhuller… Çocuklarda şaşkınlık, yetişkinlerde kaygılı bir sessizlik…
…
Böyle bir atmosferde başladım liseye. İlk fark ettiğim şey sıkıyönetimin okulda en katı şekliyle uygulandığı, askeri disiplin içinde sınıflara sevk ve idare edilişimiz oldu.
Okul müdürümüzün lakabı Kemikkıran…
On dört yaşındaydım yahu!
…
Birçok öğretmen sisteme uyum sağlamış, konjonktürün gerektirdiği şekilde, düzenle ahenkle dans ediyor, rejimin ilkelerini ceberut bir şekilde dikte ediyordu. Devrimden nemalanmak isteyenler halay başı çekiyor, yeni yönetimin propagandasını yapıyordu.
Bir kişi hariç!
On dört yaşındaydım, o benim kahramanımdı…
…
Yaşı otuzunu bulmamıştı henüz ama benim gözümde çok olgun ve bilge bir adamdı. Hayatın, erdemin, karakter sahibi olmanın sırrına ermişti.
“Nokta kadar menfaat için virgül kadar eğilme!” sözünü ilk defa ondan duymuş ve defterime büyük harflerle yazmıştım.
…
Herkesten farklıydı. Otoriteye takla atmıyor, neye inanıyorsa onu yaşıyor, onu anlatıyordu.
Devlet memurlarının öğrencileri ve halkı karınca gibi küçük ve önemsiz gördüğü, zorbalıkla kendini önemsettiği, “Benim düğmeme dokunmanın cezası altı aydan başlar.” diyerek kostaklandığı o çağlarda, çocuklarına şefkatli gözlerle bakan bir baba gibiydi. Çocuklarını otoriteye ezdirmez, gerektiğinde arkalardı.
Ve askerî darbenin o faşizan cinnetinde bunu yapabilmek mangal gibi yürek isterdi.
…
Bahçede koşarken düşmüştüm, yerden kaldırmıştı, üstümü temizlememe yardım etmiş, başımı okşamıştı.
Okulda ona Meftun lakabını takmışlardı. Adı Nurettin Kaya’ydı, benim canım öğretmenimdi.
…
Bana şiiri, çağdaş edebiyatı, divan edebiyatını, Fuzulî’yi, Bakî’yi, Nabî’yi… Yahya Kemal’i, Necip Fazıl’ı, tarihi… Hülasa bu toprakların kadim birikimini sevdirdi. Kendisi bütün bu şahısları ve kavramları seviyor muydu bilmiyorum ama işini severek yapıyordu. Bu yüzden, o aşkla anlattığı için, hayranlıkla dinlediğim öğretmenimin kurduğu dünyayı seviyordum.
…
O da bu ilgimin farkına varmış, derslerde, etkinliklerde çeşitli vesilelerle beni yönlendirmiş, yüreklendirmişti.
İşte o yıllarda başladım berceste mısraları defterime yazmaya, acemi şiirler karalamaya…
O yaşlarda karar vermiştim işte, ben de onun gibi olacaktım.
Başaramadım, onun gibi olamadım.
Kimse onun gibi olamazdı çünkü.
…
Yüzlerce şiir yazdım, şiir kitaplarım yayınladı. Hepsinde onun emeği vardı, hiçbirini görmedi.
Ben onu çok sevdim, o bunu hiçbir zaman bilmedi.
Yaşıyorsa eğer, bu satırları okursa, öğrenecek.
Ve muhtemelen kızacak bana, “Ne lüzum vardı bunlara” diyecek, “Ben görevimi yaptım, yapmam gerekeni yaptım, abartılacak bir şey yok !”
…
Ben de görevimi, yapmam gerekeni yaptım bunları yazarak.
İnsanı severek, değer vererek, yücelterek var olabileceğimizi, ancak bu yolla insana yakışır bir hayat kurabileceğimizi hatırlatarak.
…
Hayata aşkla bakan, insana değer katan bütün öğretmenlerimize selam olsun.
Ne kadar içten, ne kadar yürekten bir vefa örneği… Bazı öğretmenler yalnızca ders anlatmaz, bir insanın ruhuna dokunur, hayatına yön verir ve yıllar geçse de silinmeyecek izler bırakır. Nurettin Kaya öğretmeniniz belli ki sizin hayatınızda böyle güzel bir iz bırakmış. Aslında onun gibi olamadığınızı söyleseniz de yıllar sonra böylesine sevgi, saygı ve minnetle anmanız, size aşıladığı değerlerin hâlâ yaşadığının en güzel kanıtı. Keşke bu satırları okuyabilse… Kaleminize, yüreğinize sağlık. Böyle öğretmenlere ve vefayı unutmayan öğrencilerine selam olsun.