Köşe Yazıları Kemal Kırmızı

Sabahın köründe insanlar doğar, büyür, okul yolunu doldurur, işe gider, işten gelir, hastalanır, ölür. Uçaklar kalkar, otobüsler…

Gidiyorum, bilmediğim yerlerden geçiyorum. Ayaklarım çapraz, kollarım oransız ilerliyorum. Ben her şeye değil her şey bana…

Kendimi boşluğa bırakıyorum, sonsuzluğa uçuyorum, mavinin içine yeşilin üstünden bir taş gibi düşüyorum, halka halka büyüyorum.…